دخـتریــــ بـا چـتـریــــ سـوراخــ ـ ـــ

تابستون هم تموم نمی شه که یکم بتونیم از خونه بیایم بیرون . بتونم راحت لب دریا روی ماسه های دریا قدم بذاریم موهامو از شرجی نچسبه توی صورتمون و خیس عرق نشیم . نیسم خنک بوزه و حال کنیم همش چپیدم توی خونه . یا سر کارم یا خونه . هر صبح از لب دریا رد می شم تا می ریسم شرکت ولی حسرت می خورم که نمی تونم پیاده بشم و از ارامشش چند دقیقه ایی استفاده کنم . چقد کار و بدبختی زیاد شده که ادم از روزمرگی ساده و لذت بردن از زندگی دور می شه . هر روز دور تر و دور تر تا اونجایی که توی مرداب استرس و اشفتگی غرق می شه . دلم هوای سفر کرده . باید یه برنامه ریزی درست حسابی کنم . یه دو دوتا چهارتا ببینم صندوق ذخیره ارزی چیزی توش هست واسه سفر یا نه

پاورقی ...

یه خیر پیدا نمی شه خرج سفر منو بده؟