صبحانه
قهوه را در فنجان
                              ریخت
شیر را در فنجان
                               قهوه ریخت
شکر را در
                               شیر قهوه ریخت
                                                   با قاشق قهوه خوری
                                                           هم زد
                                                   شیر قهوه را نوشید
                                              و فنجان را سر جایش گذاشت
بی‌آنکه به من حرفی بزند
سیگاری
          روشن کرد
                        با دود آن
                                    حلقه‌هایی در هوا درست کرد
                                                                         خاکستر سیگار را
                                                                                                در زیر سیگاری ریخت
بی‌آنکه با من حرفی بزند
بی‌آنکه به من نگاهی بکند
                                            از جای برخاست
                             کلاهش را
                                             بر سر گذاشت
                             بارانی‌اش را پوشید
                                             زیرا باران می‌آمد
و رفت...
           زیر باران
بی‌آنکه کلمه‌ای حرف بزند
بی‌آنکه به من نگاهی بکند
                                          و من...
                                                    سرم را در دست گرفتم
                                                                                  و گریستم...

در این نقطه از شهر
گویی تمام سال برف می بارد
در این نقطه از شهر که تو
شبی
تمام هستی ات را به فراموشی سپردی
خدا هم نمی داند چقدر
برف لای مژه هایت را دوست داشتم
چقدر
صورت مهتابی ات را
چقدر موهای پیچ در پیچت را
می بینی؟
دیگر دردسر درست نمی کنم
عشقم را همین نزدیکی ها
منتظرم دوست خوبم
به ما هم سری بزن
زمزمه های تنهایی

به هیچ کس اعتماد نکن دخترک
به هیچ کس راز دل نگو دخترک
به هیچ کس نگو که دل بسته ام به تو
به هیچ کس نگو که عاشقش شدی
نه، نه ،نگو
نه، نه، به هیچ کس اعتماد نکن
به هیچ کس نگو که یک شبی کنار پنجره گریه کردی از خاطرش
به هیچ کس نگو که از دیدنش سرعت قلبت از ثانیه جلو می زند
به هیچ کس نگو که روزها گذشت و پیر شدی در انتظار دیدنش
به هیچ کس نگو به هر دری زدی برای باز دوباره دیدنش
به هیچ کس نگو حتی کسی که چتر شد زیر باران برای تو
به هیچ کس نگو حتی کسی که گفت عاشقت شده است
به هیچ کس نگو حتی کسی که نیمه شب برای تو شعر گفته است
به هیچ کس نگو حتی کسی که گفت از بی اعتناییت دلم شکسته است
شک نکن او روزی با تمام عشق رها می کند تو را
نه نه کسی به احساس پاک تو که مثل یک گل شکفته است توجهی نمی کند
آری گل تازه شگفته ات به دست عابران چیده می شود
یا که زیر پایشان مثل یک علف لهیده می شود
دیدی که گفتم به هیچ کس اعتماد نکن
پس اگر اعتماد کردی و عاشقش شدی و قلب تو شکست گلایه ای نکن

به خدا اگر به قدرِ سر سوزنی
از سکوتِ باد بترسم!
سنجاقک‌های خسته از خوابِ درخت کناره گرفته‌اند
رفته‌اند پشتِ پرچینِ باغ هلو
دگمه بر پیراهنِ شب و شکوفه می‌دوزند.
دارد دیر می‌شود
تو هم بیا برویم خانه‌ی خودمان،
بالش‌های کهنه‌ی این مسافرخانه
پُر از زوزه‌های باد وُ
اضطرابِ بلدرچین است،
ما هم می‌توانیم شبِ تب‌کرده‌ی دریا را تحمل کنیم
عطرِ عجیبِ همین شکوفه‌ها
خواه‌ناخواه ... راه را بر عبور بادِ بی‌سواد خواهد بست.
بیا برویم خانه‌ی خودمان
هر چه باشد بهتر از بوی باد وُ
بالش‌های کهنه‌ی این مسافرخانه است.
روی زمین می‌خوابیم
دفترِ ترانه‌های حافظ را زیر سر خواهیم گذاشت،
صبح که از خوابِ فال و پیاله برمی‌خیزیم
خانه پُر از بوی می و عطرِ شکوفه خواهد شد.
این همان مطلبی‌ست
که از سهمِ ساده‌ی همین زندگی به ما خواهد رسید.
حالا دست از دوختن این دگمه‌های شکسته بردار،
برایت پیراهنِ خوش‌رنگِ قشنگی خریده‌ام،
وِل کن بیا برویم رو به نورِ چراغ بنشینیم
اینجا دعای روشن هیچ دختری برآورده نمی‌شود
به خدا خانه‌ی خودمان خوب است،
خانه‌ی خودمان خوب است

شاید اشتباه اما عاشقا دروغ می گن
آدمای مهربون و با وفا دروغ می گن
اونا که میگن که تاهمیشه دیوونتن
بذار بی پرده بگم که به شما دروغ می گن
اونا که می یان به این بهونه که اومدن
از سوی شهر قشنگه قصه ها دروغ می گن
اونا که فدات بشم تکه کلامشون شده
به تمومه آسونا به خدا دروغ می گن
اونا که با قسم و آیه می خوان بهت بگن
تا قیامت نمی شن ازت جدا دروغ می گن