میتونم تو رو فریب بدم ، میتونم همه رو بازی بدم . با هر کس همون جور که دوست داره رفتار میکنم ،
بهت همون چیزی رو میگم که میخوای بشنوی ،
توان گریوندنت را دارم ،
همیشه و در همه جا هستم ، در سختی ها و شادی ها خواسته میشم .
کسی را طاقت ایستادن در برابر فرمانم نیست ،
. این بزرگ ترین جادوی دنیاست ، آره من قویترین پادشاه جهانم .

یک روز روشن ، نه فکر کنم شب بود اما نپرسید کی که یادم نیست ، وسط یه کویر خشک یا شایدم در اعماق تاریک دریایی سرد ، مچ جبرئیل رو در حال فضولی تو کار آدما گرفتم.
کاش بودین و می دیدین فرشته ی بیچاره مثل بچه ای که مامانش در حال دزدیدن شکلات دیده باشدش از ترس میلرزید .
مطمئنم که داشت تو دلش صد تا بد و بیراه نثار بشر دوپا میکرد اما بهرحال من دیده بودمش و حالا باید باهام کنار میومد تا چیزی به خدا نگم .
سرش رو نزدیک آورد و آروم وارد مذاکره شد، گفت که مقرب ترین فرشته ی پروردگار هست و از تمام رازهای هستی قبل از اینکه اتفاق بیوفته اطلاع داره اما هنوز نتونسته از یک راز سر در بیاره ، و حالا وسوسه دونستن این راز بیقرارش کرده اونقدر زیاد که مجبور شده از خدا یک ماه مرخصی بگیره و سرتاسر دنیا رو بگرده شاید پاسخ این راز رو پیدا کنه !
صبر کردم تا حرفهاشو تموم کنه ، گذاشتم تا میتونه التماس کنه ، اون روز من فاتح بودم و فرشته ی محبوب مغلوب .
وقتی دیگه از نفس افتاد بهش گفتم که نمی خواد ناراحت باشه من حرفی به کسی نمیزنم اما در عوض خواسته ای دارم و بدون اینکه بهش فرصتی بدم ، گفتم که میخوام قویترین باشم ، نیرومندتر از هر آفریده ای .
نفس راحتی کشید و گفت که تمام ثروت پادشاهان ایران و چین رو به من میده ثروتی که بی پایان باشه .
گفتم : بدردم نمیخوره
قدرتی بهت میدم که قویترین خدایان باستان در مقابلت بازیچه ای بیش نباشن .هرگز مغلوب نشی و هیچ آفتی بر بدنت اثر گذار نباشه .
گفتم : نه
ارتش روم و یونان رو به فرمانت میکنم تا دنیا رو تسخیر کنی و تاج پادشاهی عالم رو بر سرت بذاری .
ارزشی برام نداره .
با تعجب نگاهم کرد و پرسید پس چی میخوای ؟
جواب دادم نیرویی میخوام که هیچ بنده و آفریده ای رو طاقت مقاومت در برابرش نباشه .
قدرتی که خاص آفریدگار یکتا باشه .
میخوام بر قلب ها حکومت کنم ... .

صبحانه
قهوه را در فنجان
                              ریخت
شیر را در فنجان
                               قهوه ریخت
شکر را در
                               شیر قهوه ریخت
                                                   با قاشق قهوه خوری
                                                           هم زد
                                                   شیر قهوه را نوشید
                                              و فنجان را سر جایش گذاشت
بی‌آنکه به من حرفی بزند
سیگاری
          روشن کرد
                        با دود آن
                                    حلقه‌هایی در هوا درست کرد
                                                                         خاکستر سیگار را
                                                                                                در زیر سیگاری ریخت
بی‌آنکه با من حرفی بزند
بی‌آنکه به من نگاهی بکند
                                            از جای برخاست
                             کلاهش را
                                             بر سر گذاشت
                             بارانی‌اش را پوشید
                                             زیرا باران می‌آمد
و رفت...
           زیر باران
بی‌آنکه کلمه‌ای حرف بزند
بی‌آنکه به من نگاهی بکند
                                          و من...
                                                    سرم را در دست گرفتم
                                                                                  و گریستم...

در این نقطه از شهر
گویی تمام سال برف می بارد
در این نقطه از شهر که تو
شبی
تمام هستی ات را به فراموشی سپردی
خدا هم نمی داند چقدر
برف لای مژه هایت را دوست داشتم
چقدر
صورت مهتابی ات را
چقدر موهای پیچ در پیچت را
می بینی؟
دیگر دردسر درست نمی کنم
عشقم را همین نزدیکی ها
منتظرم دوست خوبم
به ما هم سری بزن
زمزمه های تنهایی